Sala samobójców. Hejter

„Sala Samobójców”, czyli pierwszy film z cyklu, który zadebiutował w kinach już 9 lat temu, w końcu doczekał się kontynuacji. Wiele osób, oczarowanych debiutem reżyserskim Jana Komasy, czekało na dalszą część, ale ta wciąż odkładana była w czasie. Szokujące i trudne zagadnienia w tamtym filmie, powracają ze zdwojoną siłą w „Sala Samobójców. Hejter”, po raz kolejny oferując odbiorcom prawdziwą karuzelę emocji.

Powrót do korzeni

Kiedy do kina wszedł pierwsze film Komasy, spora część odbiorców zwracała uwagę na wyjątkową wagę tego obrazu. Polskie kino od zawsze było odważne i prowokujące, a przy tym nigdy nie uciekało przed tematami trudnymi, także społecznie. Dramaty stały się naszą specjalnością, która z powodzeniem eksportujemy na cały świat, a ten to docenia. Komasa, pomiędzy pierwszą a drugą częścią, zdołał dorobić się nawet nominacji do Oscara, za inny swój projekt. Wielu zrzucało mu, że ponownie odgrzebywanie „Sala Samobójców” to strzał w kolana, który może okazać się na tyle fatalny, że pogrzebie jego karierę. Nie jest przecież tajemnicą, że jego debiut na dużym ekranie w wielu kręgach uznawany był za faux pas i najprościej mówiąc niewypał. Z drugiej zaś strony, był to film ważny i próbujący poruszyć tematykę, która wówczas przez wiele środowisk była bagatelizowana. Czasy jednak się zmieniły, więc warto zastanowić się nad zasadnością kontynuacji tego wątku, który nie jest już marginalnym problemem, ale zauważalnym czynnikiem, realnie wpływającym na życie wielu ludzi, nie tylko tych młodych.

Znane problemy w nowej skali

Internet to potężne medium, które w ciągu zaledwie kilkudziesięciu lat swojego istnienia, zdołało kompletnie zmienić obraz naszego świata. Telewizja i prasa drukowana niemal przestała istnieć, wszyscy przenieśli się do cyfrowego wymiaru, gdzie nie ma praktycznie żadnych ograniczeń co do tego, w jaki sposób z niego korzystać. Anonimowość w sieci stworzyła także potężny problem, którym jest nienawiść przelewana na drugiego człowieka, w wielu przypadkach nie ze złości, ale z potrzeby rekompensowania sobie własnych problemów. O tyle o ile „Sala Samobójców” skupiała się stricte na tym, jak wygląda hejt i co może zrobić z wrażliwym, podatnym na sugestie młodym umysłem, o tyle „Sala Samobójców. Hejter” problem ten znacznie rozwija. Komasa doskonale wszedł z powrotem w swoje dawne buty, będąc bardziej świadomym tego, jak rozwinęła się problematyka tematu, o którym opowiadał 9 lat temu. Widać to bardzo wyraźnie w jego nowym filmie, który dzięki temu stał się o wiele dojrzalszy, bardziej precyzyjny i lepiej działający w sferze emocjonalnej na linii widz-bohaterowie. „Sala Samobójców. Hejter” potrafi wywołać o wiele więcej niepokojów niż poprzedni film, ale robi to w sposób bardziej czuły i naturalny, dając odbiorcom poczucie autentycznego zrozumienia problemów postaci widzianych na ekranie.

Oszust

Według definicji, hejter, to osoba, która najczęściej bezpodstawnie krytykuje, obraża, szkaluje ludzi w internecie, głównie po to, aby wzbudzić w nich reakcję emocjonalną. Hejterowi nie chodzi o nic konkretnego, jego celem jest zdenerwowanie jak największej ilości osób, najlepiej w najbardziej kontrowersyjny z możliwych sposobów. Wraz z rozwojem internetu, hejterzy stawali się coraz skuteczniejsi, aż w końcu zaczęto ich używać do uprzykrzania życia konkurencyjnym firmom, albo konkretnym ludziom, głównie celebrytom i politykom. Nie, to nie jest jeszcze opis fabuły „Sala Samobójców. Hejter” i chociaż brzmi jak wymyślone, jest prawdą. Główny bohater nowego filmu Jana Komasy – Tomek – to młody student, który prowadzi beztroskie życie. Niestety w pewnym momencie sielanka się kończy, kiedy na jaw wychodzi, że chłopak dopuścił się plagiatu. W wyniku wykrytego oszustwa zostaje wydalony z uczelni, a przed jego oczami rodzi się widmo zmarnowanego życia. Tomek, zamiast podejść do sprawy uczciwie, postanawia dalej oszukiwać, tak aby zyskać, jak najwięcej, zanim ktoś zorientuje się w jego machlojkach. Okłamuje więc ludzi, którzy płacą za jego stypendium, a w międzyczasie znajduje pierwszą z brzegu pracę. Tomek trafia do dziwnego miejsca, w którym ludzie pracując przy komputerach, celowo hejtują w sieci. Ich celami okazują się ludzie z pierwszych stron stołecznych gazet, ale nikt tak naprawdę nie wie, kto płaci za hejt i jaki ma w tym ukryty cel.

Zniszczyć innych

Główny bohater „Sala Samobójców. Hejter” nie wydaje się zbyt sprytnym człowiekiem, co widać po jego osiągnięciach. Najpierw wpadka z plagiatem, a krótko, potem gdy jego oszustwo względem ludzi opłacających jego stypendium, wychodzi na jaw – również ich wsparcie traci. Tomek pełen żalu, nie rozumiejąc własnej winy w całej sprawie, postanawia zemścić się na swoich dawnych sponsorach. Opracowuje plan, który wpada mu do głowy pod wpływem pracy, którą dostał, jako internetowy hejter. Nie trudno domyślić się, jak dalej potoczy się fabuła filmu „Sala Samobójców. Hejter”, ale mimo to, finał tego dramatu, jest szokujący.

Historia pokazana przez Komasę szokuje, ale głównie te osoby, które w internecie nie są zbyt biegli. W naszym realnym świecie było już wiele głośnych spraw, które do złudzenia przypominają scenariusz „Sala Samobójców. Hejter”. Nie zmienia to faktu, że warto przenosić je na duży ekran, fabularyzować, a nawet w niektórych miejscach podkręcać na rzecz akcji, po to, aby ludzie, szczególnie ci najmłodsi, doświadczyli swego rodzaju terapii szokowej. Po zakończonym seansie przerażające jest poczucie, że to, co widzieliśmy na ekranie, tak naprawdę nie jest fikcja i gdzieś na świecie dzieje się właśnie podobna historia. Niepokój będzie nam towarzyszyć jeszcze przez długi czas po tym filmie i zmusi nas do zastanowienia się nad wieloma rzeczami, więc Komasa zdecydowanie odniósł sukces swoim nowym dziełem.